นี่ไงพี่ ผมบอกแล้ว ของเค้าแน่ครับ " สวย คม ดุ แต่ ขี้บ่น "
แล้วป้าเจี๊ยบ ล่ะ เด็ก นาด-ศิลป์ ป่ะ โก๋ หนก 55555555
น้า ไอ้โลลิต้า กะมูแลงลูจ นี่ตอนน้าเป็นหนุ่มแล้วก็ยังอยู่นะ
คร้าบท่าน เห็นภาพคุณเฒ่าตอนนุ่งกางเกงขาสั้น ผมยาวประบ่า คงเท่ห์ชะมัด มาดคงสะดุดตาสาวนาฎศิลป์ ส่วนคารมไม่ต้องพุดถึง สาวเคลิ้มตามๆกัน
ความหลังฝังใจ บางครั้งก็ตามมาสะกิดให้นึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขนะคุณเฒ่า อดข้าวดอกเจ้าชีวาวาย ไม่ตายหากอดเสน่หา ท่านสุนทรภู่แต่งไว้อย่างน่าประทับใจ แต่มนุษย์เรายังคงไข่วคว้าหามาสนองตอบความต้องการ อิสตรีย่อมเป็นเครื่องดึงดูดใจบุรุษเพศ เฉกเช่นภุมรีไต่ตอมมวลมาลา
ผมน่ะรู้แล้ว ซึ้งเลยพี่ ผมไปจีบสาวพร้อมกับพี่ไม่ได้แน่ๆ เจอบทกวีสุนทรภู่ เข้าไปถึงกับ จุก ครับ 555
ตอนผมนุ่งขาสั่น ไว้ผมยาว น่ะ ตอนนั้นผมก็ว่า ผมหล่อ ถึงหล่อมากเลยนะนั่น
พอนึกถึงภาพอดีตในตอนปัจจุบันนี้ "มันไม่ใช่อ่ะ มันไม่ใช่..... " บอกตรงๆพี่
เหมือนตัวอะไรบอกไม่ถูก ไม่รู้ไปเตะตายังไง เรื่องกวน-ทีน นี่ก็พ่อค้าผลไม้ รอบหนามหลวง
จะเอามีดเฉาะกบาลผมมาแล้วอ่ะพี่ 5555555
งั้นเล่าให้ฟังเลยละกัน
เรื่องมันมีอยู่ว่า เดินมากะสาว นาด-ศิลป์ นั่นแหละ เดาะ จะเอาใจเค้า
" กินผลไม้ป่ะ น่ากินนะ เอามั๊ย" สาวเจ้าก็ยิ้มแม่มลูกเดียว จนเราขยั้นขยอมากๆ
ถึงพูดออกมาได้ ว่า "ไม่เอา ไม่เป็นรัย" เราก็ แหม๊ แมนซะนาดนั้น
อ้อ !! ลืมบอกไปมือขวานี่ถือกระเป๋าให้เค้าด้วยนะเอ่อ แมน ป่ะ 555555
ผมเดินไปเลยครับ ใจนั้นมุงไปที่รถเข็นผลไม้ แต่พอดี มีมือ นุ่มๆ จับแขนผมไว้
ว้าว...แม่เจ้า !!..เธอ จับแขนผมด้วย ลิงโลดนาดู ตอนนั้นอ่ะ
ผมก็หันไปมองเค้า
ด้วยสายตา หวายเยิ้ม เธอก็อายซิครับ ม้วนต้วนเลย 5555555 ได้ผลแฮะ เรานี่ก็ไม่เบานี่หว่า
แต่ผมก็เดินไปที่รถเข็นผลไม้ ไปถึงไม่พูดพร่ามทำเพลง ถามเลย " ลุงๆ ผลไม้นี่อร่อยป่ะ"
ลุงแกก็ตอบแบบคนขายทั่วไปแหละไ อร่อยซิ ไอ้หนู แล้วเอ็งจะเอาอะไรล่ะ " น้าน ถามกลับเราซะด้วย
สวยซิ ยอกย้อน ที่นี้สมองกวน-ทีน ของผมบรรเจิดแล้วไง ตอบกลับไปแบบนิ่มๆ ให้ตายใจพร้อมด้วยรอยยิ้ม
"ครับลุง แล้วไอ้นี่( อะไรสักอย่าง จำไม่ค่อยได้แล้ว) อร่อยป่ะลุง" ลุงก็ตอบแบบเดิม "อร่อย ซิ"
เพราะลุงแกเป็นคนขายของโดยสุจริต แกก็ต้องว่างั้นแหละ คราวนี้ เข้าล๊อค ผมถามต่อไปอีกหลายอย่าง
ในแบบเดิมๆ จนสุดท้าย หยุดที่ฝรั่ง "ลุงแล้ว ฝรั่งนี่ล่ะ อร่อยป่ะ" ลุงแกก็ว่าอีแบบเดิม แบบสีหน้าไม่สดชื่นนัก
และคงไม่ค่อยอยากจะขายผมเท่าไหร่แล้วล่ะ ผมก็เข้ามัดฮุกแกเลยครับ ลองหลับตานึกถึงภาพเด็กหนุ่มผมยาวๆ
ตัวเล็กๆท่าทางกวน-ทีนๆถามแกที ลุงแกก็พยักหน้ารับงึกๆทีนะครับ) และนี่คือประโยคของผม
" อะไรก็อร่อย ไอ้นี่ก็อร่อย ไอ้นั่นก็อร่อย สุดท้ายฝรั่งนี่ ลุงก็บอกว่าอร่อยอีก แล้วลุงจะมาขายทำไมละ
ทำไมไม่เก็บไว้กินเอง " แค่นั่นแหละครับ ได้เรื่อง ลุงแกตบะแตก มีดทีแกถืออยู่ยกขึ้นอย่างฉับไว
แล้วสายตาที่จ้องมองผมเขม็งเกลียวอย่างกินเลือดเนื้อ พร้อมกับโพล่งออกมาว่า " ไอ้เวร ห่_ เอ๊ย เอี้ย พอ่-แม่
ไม่สั่งสอน ................ " ผมจำได้ไม่หมดหรอกครับ แต่แกด่าผมแบบสาดเสียเทเสียเละเทะเลยครับ
ลองคิดดูละกัน สนามหลวงตอนเย็นๆ คนน้อยซะเมื่อไหร่ แต่ผมหน้าด้านครับ เรื่องแค่นี้ ฉิวๆ 555
เดินกลับไปหาสาวเจ้า แล้วรีบชวนเธอไปข้ามเรือท่าพระจันทร์ครับ วันนั้นเลยเปลี่ยนเส้นทางเดินรถกระทันหัน
