ผมขับรถด้วยความรู้สึกอิ่มใจที่ได้ทำบุญสมใจที่ตั้งไว้ อานิสงฆ์ของการให้ย่อมทำให้ผู้ให้มีความสุขที่ได้สละสิ่งของเป็นการน้อมออกไปหาผู้รับครับ พระพุทธวัจนะกล่าวไว้ว่าผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก ผมไม่สนใจว่าเวลาจะบ่ายคล้อยแค่ไหนรู้แต่ว่าผมกำลังจะมาเยือนถิ่นที่ผมเคยได้มาพักอาศัยได้สัมผัสความสุขในช่วงที่เป็นวัยแห่งการค้นหา และที่สำคัญเป็นส่วนหนึ่งของการก่อเกิดความรักของผม การเปลี่ยนแปลงเป็นสัจจะ สังขละบุรีก็เช่นกัน วันนี้สามประสบรีสอร์ทเปลี่ยนไปมีพัฒนาการขึ้นจากบ้านไม้บังกาโลกลายเป็นบ้านปูนที่ใหญ่ขึ้น ต้นไม้ใหญ่ริมหน้าผาและระเบียงไม้ที่โรแมนติกหายไปเปลี่ยนเป็นปูลาดด้วยกระเบื้องแทน ผมอดสะท้อนใจไม่ได้ด้วยยังระลึกถึงบรรยากาศวันวาน ตะวันเริ่มคล้อยลงทะเลสาบด้านหน้าจรดขอบฟ้าที่ประดับด้วยพระเจดีย์และพระอุโบสถวัดวังวิเวการามอยู่ลิบลิ่ว ผมคงเก็บบรรยากาศยามเย็นได้เพียงแค่นี้เพราะไม่ได้วางแผนนอนค้างที่นี่ ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่เคยได้รับ สัญญาว่าสามประสบจะอยู่ในใจผมตลอดไป
บรรยากาศถนนในตัวเมืองและตลาด โรงแรมแห่งแรกของสังขละบุรีสูงแค่สองชั้นเอง
อีกมุมหนึ่งที่เงียบสงบและเรียบง่าย ไม่มีอาคารสูงให้เกะกะสายตา
ในสามประสบรีสอร์ทที่มีมุมชมวิวที่สวยสุดเหนือท้องทะเลสาบของแม่น้ำสามสายมาบรรจบพบกัน
Panorama view จากมุมชมวิวสามประสบรีสอร์ท เวลาเปลี่ยนแต่อารมณ์เหมือนเดิม
สูดหายใจเต็มปอด ปล่อยจินตนาการไร้ขอบเขต Do you believe in love and destiny?
ผมนึกถึงบทเพลงของสุชาติ ชวางกูล "ใจรัก" ในยุคนั้น ฟังทีไรโลกเปลี่ยนเป็นสีชมพูทันที
